Το κουτί της πανδώρας.

Περνάς. Σαν τον άνεμο περνάς και φέυγεις.
Με ξεγελάς. Σαν την άνοιξη με ξεγελάς ότι θα μείνεις.
Χαμογελάς. Όμως η βροχή κρύβει γρήγορα τη χαρά σου.
Με κοιτάς. Τα μάτια σου κλεφτά με κοιτούν.
Με αγκαλιάζεις. Και τα χέρια σου είναι φτερά.

Μαζί πετάμε,μα πότε θα με αφήσεις να πέσω απο τον γκρεμό;
Λες η δύναμή σου κρατά για πάντα. Το πέταγμα κρατά αιώνια.
Μα τί είναι τέλος πάντων ένας αιώνας;
Λιγότερο ,σίγουρα, από όσο θα ήθελα να με κρατάς.
Να μένεις εδώ.
Να είσαι αληθινός.
Να μου χαμογελάς.
Να με κοιτάς.
Να με αγκαλίαζεις, και να πετάμε μαζί.
Ο Αιθέρας δεν τελειώνει ποτέ.