Ζω ένα παραμύθι;

Χάνομαι. Μόνο το χέρι σου με κρατά.
Και είναι βαθύ το φαράγγι που κρέμομαι.
Αλλά σε κρατώ και ξέρω,ποτέ δε θα μ'αφήσεις.
Σε κρατώ, τον φόβο μου αδειάζω στο κενό.

Και είσαι εσύ μονάχα ελπίδα σωτηρίας,
της ψυχής και του σώματός μου.
Αλλά με κρατάς γερά, το νιώθω στο κορμί μου,
ζεστασιά, και ας κρέμομαι στο γκρεμό.

Και ας λένε τα παραμύθια ότι χαθήκαν
εσύ θα είσαι για πάντα ο ήρωάς μου.
Γιατί από τη δίνη με σώζεις,
με σώζεις εκεί που κόντευα να χαθώ,
να αφανιστώ.

Με κρατάς...