Τώρα ζω πραγματικά.

Που είναι χαμένη η σκέψη μου τέτοιες ώρες;
Έχω ξεχάσει αυτόν τον τόπο.
Σε αυτόν τον τόπο δεν ζω.
Η ζωή μου είναι αλλού.
Το σώμα βιώνει σ'άλλα μέρη και η ψυχή κοντοστέκεται σε "ξένα" μονοπάτια.
Γιατί το σώμα το κάλυψε ο βούρκος.
Μοναξιά και απομόνωση μαστίζουν το κορμί..
Μα η ψυχή ταξιδεύει!
Και μόνο σε εκείνο τον τόπο καταφέρνω να ζω πραγματικά.
Ειδάλλως, οι μνήμες από αυτή τη φυλακή σβήνουν εύκολα, σα μολύβι σε χαρτί.
Ποτέ όμως δε θα σβηστούν ΕΚΕΙΝΕΣ οι μνήμες.
Οι μνήμες της ελευθερίας.
Οι μνήμες της έντασης.
Οι μέρες εκείνες που το σώμα βρίσκει την ψυχή.
Μονάχα τότε, μονάχα εκεί μπορώ να ζήσω πραγματικά...
Έχω λίγες μέρες μακρυά από το κελί μου, και ήδη έχω ξεχάσει τη "ζωή" εκεί.