Μου λες και πάλι να αλλάξω

Τα χέρια σου, τα όπλα σου
τα σωθικά μου στα πόδια σου
και η ψυχή μου στον ουρανό
στον ουρανό μας.

Και η κοινωνία στο κατώφλι μας,
και μέσα στο κεφάλι σου
οι φωνές σβουρίζουν,
με το savoir vivre του βασιλιά.

Λόγια, ακόντια και αίσθημα κανένα
"εγώ είμαι ΕΓΩ και δεν ακούω κανέναν"
θα στο πω και πάλι και πάλι
"η κοινωνία μας είναι καρναβάλι".

Και ο κύκλος όλο και κυλάει
η ζωή δεν σταματάει
μα η δικιά μου κόβεται στη μέση
και μη λες ότι εσύ δεν είχες σχέση.

Ο αέρας με παίρνει μαζί του
ονειρεύομαι σύννεφα και κόσμους
μέρη που εγώ μπορώ να μιλήσω
δε φοβάμαι
δεν κλαίω και δε θρηνώ.

Πως γίνεται να μου λες να μην είμαι εγώ;