'Φέρε μου εκείνο το λουλούδι,ή μάλλον...εκείνο το φυτό,το αγριόχορτο' είπε ξαφνικά.
Εκείνος το έκοψε και της το προσέφερε.Παράλληλα κοιτάζανε τον ουρανό,που εκείνη με τόσο πάθος τον ταξίδευε συστηματικά και τον λάτρευε σα να'ταν αυτός Θεός.
'Δεν μου αρέσει το σκοτάδι'παρατήρησε εκείνη και συνέχισε'Όταν πέφτει η νύχτα, το σύμπαν δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο.Σκοτεινό.Χαώδες.'
Εκείνος την κοίταζε,επεξεργαζόταν φανερά τις σκέψεις της.Ίσως πάλι να έψαχνε τον συνειρμό αυτών.Και ύστερα μίλησε:'Εμένα μου αρέσει ο βράδυ. Είναι όλα τόσο γαλήνια,ειδικά άμα είσαι μακρυά από τη βουή και τα φώτα των αστικών κέντρων. Εσένα δηλαδή τί σου αρέσει; Το πρωί;'
'Ναι...Το πρωί....Ο ουρανός είναι καθαρός.'
'Φοβάσαι το σκοτάδι; Μην φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για εσένα..Μην το ξεχνάς.'
'Δεν φοβάμαι το σκοτάδι. Απλά τώρα είναι που αντιλαμβάνομαι την πραγματική όψη του κόσμου. Τόσο σκοτεινή, τόσο αβέβαιη. Ο ουρανός είναι τόσο αβέβαιος. Κάθε ώρα αλλάζει χρώμα. Αυτό είναι που με τρομάζει. Η αστάθεια.'
Εκείνος έδειχνε να καταλαβαίνει. Ήθελε σίγουρα να την βοηθήσει,γι'αυτό την αγκάλιασε,κι εκείνη συνέχισε να μιλάει.
'Το σύμπαν όμως είναι το τέλειο μέρος. Εκεί όλα πάνε έτσι όπως πρέπει,συγχρονισμένα. Όλα λειτουργουν με ίδια βάση, κοινό άξονα, κοινό σκοπό. Εκεί υπάρχει η τέλεια οργάνωση. Κι άμα αυτή η άψογη συγκρότηση με τρομάζει τόσο πολύ, φαντάσου πώς με τρομάζει η επίγεια, γήινη ζωή. Σχεδόν ασφυκτυώ..'
Τα μάτια της ήταν καρφωμένα στη λεωφόρο απέναντί της,τα δικά του πάνω της και τα μάτια του σύμπαντος σίγουρα "γέλαγαν" απο ευχαρίστηση για τον σωστό αποπροσανατολισμό που την ανάγκαζαν να υποφέρει.
'Και γιατί να υπάρχει πολιτισμός, αφού όλα είναι τόσο άδικα και ημιτελή; Γιατί να δεχόμαστε όλη αυτή την πίεση,ενώ όλα πλέον είναι για το συμφέρον,τόσο ψεύτικα και εγωιστικά;`
Και σαν εκείνος να ένιωσε την ίδια φιλοσοφική αμηχανία που η ίδια αισθανόταν και της απάντησε:` Ο πολιτισμός δημιουργήθηκε όταν ο άνθρωπος ήθελε να καλυτερέψει τη ζωή του. Δυστυχώς ,όμως, πλεόν και μέχρι την λήξη του πολιτισμού, οι άνθρωποι λειτουργούν με βάση το κέρδος και τη δόξα. Τίποτα δεν γίνεται για την ευχαρίστηση των άλλων παρά μόνο για τον εαυτό του καθενός γιατί οι άνθρωποι είναι εγωιστικά όντα.`
`Μα,ανέκαθεν οι άνθρωποι ήταν εγωιστικά όντα,στο έχω ξαναπεί. Θεωρώ πως ό,τι κάνουμε,ακόμη και οι φιλανθρωπίες, συνίσταται στην ευχαρίστηση που απολαμβάνουμε από την ευχαρίστηση τρίτων. Και ναι,αυτό είναι εγωισμός. Ποτέ δεν ενδιαφερόμαστε πραγματικά. Απλά πράττουμε κατ'αυτόν τον τρόπο για να περνάμε καλά εμείς οι ίδιοι, είναι όλα, τα πάντα δομημένα ώστε να κερδίζει αυτός που επιδιώκει το ιδιοτελές όφελος. Όλα είναι τόσο ψεύτικα.Όλα είναι τόσο ανώφελα.`
`Η αγάπη δεν είναι`αποκρίθηκε εκείνος`Η αγάπη δεν είναι εγωιστική πράξη..`
`Κι όμως. δεν ξέρουμε τι θα πει αγάπη. Όλα είναι καθαρά ένα παιχνίδι του μυαλού μας,και τίποτα παραπάνω. Θέλουμε πολύ να αισθανθούμε κάτι τόσο απόλυτο και επιβλητικό αλλά πολλοί λίγοι-αν όχι κανεις- το αισθάνονται πραγματικά. Απλά θέλουμε να αισθανόμαστε πλήρεις και όχι ατελείς, με αποτέλεσμα να εξαρτώμαστε από ένα τέτοιο συναίσθημα. Δεν θέλω να εξαρτώμαι από κανέναν. Δεν θέλω κανείς να εξαρτάται απο εμένα. Δεν πρέπει.
Εγώ θέλω να είμαι εγώ,ο εαυτός μου και η ψυχή μου. Όλα θα είναι πολυ καλύτερα και πιο πραγματικά έτσι. Γιατί με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά δέχομαι την φύση μου και προχωράω προς προσβάσιμους στόχους'.
Την αγκάλιασε και την έσφιξε πάνω του,γιατί κατάλαβε την φόρτισή της.Παρόλα αυτά εκείνη συνέχισε:
'Λές και το αυτό να νιώθει τα ίδια; Να φοβάται για τα ίδια πράγματα;'είπε κοιτάζοντας το αγριολούλουδο που κρατούσε στα χέρια της.
'Πριν απο λίγο ναι'απάντησε εκείνος' τώρα πια δεν νομίζω..'
Κοιτώντας το εκείνη άρχισε να αισθάνεται ενοχές. Πως εκείνη διακηρύττει κατά της εγωιστικότητας ενώ ουσιαστικά η ίδια δολοφόνησε ένα τέτοιο απροστάτευτο πλάσμα; Και ενώ τα σκεφτόταν αυτά,έβαλε τα κλάματα.
'Γιατί κλαις;' είπε εκείνος σαστισμένος.
'Το λουλούδι...Το καημένο,δεν το άφησα να ζήσει...'
'Άμα δεν το έκοβες εσύ θα ήταν κάποιος άλλος.Είτε πριν είτε μετά.'
'Μέτα μονάχα εννοείς. Ε,έστω, θα κέρδιζε λίγο χρόνο.. Σου είπα είναι όλα τόσο άδικα! Γιατί το σκότωσα; δεν έπρεπε...' είπε και το χάιδεψε.
Εκείνος της σκούπισε τα δάκρυα και την φίλησε στο μέτωπο
'Μην ανησυχείς..Δεν ήσουνα εσύ που το έκοψες,αλλά εγώ.'
