Τόσο τρομακτικός είναι ο ουρανός.Ο ουρανός τα βράδυα. Καταπνίγει κάθε μου ελπίδα,αποτελματώνει κάθε όμορφη πλευρά του είναι μου ωσότου χάνω πολλές φορές τα λογικά μου. Εγώ πάντα έλεγα πως βλέπω τον ουρανό σαν ένα θαύμα,ίσως το κοντινότερο στη γη. Όμως ύστερα αντιλήφθηκα πως αυτός είναι που θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω ως το απόλυτο δείγμα αυτού που μισώ περισσότερο από κάθε τί άλλο σε αυτή τη ζωή: της ανειλικρίνειας και της ψευδολογίας.
Γιατί κάθε πρωί ατενίζοντάς τον,τα καλοκαιρινά πρωινά, είναι διαυγής,καθαρός και δροσερός.Το μεσημέρι είναι ζεστός,νωχελικός και ναζιάρης. Το απόγευμα είναι σιωπηλός,καταπραϋντικός και γαλήνιος.Το βράδυ είναι σκοτεινός,σχεδόν χαώδης,σαν έτοιμος να σε καταπιεί. Και αναρωτιέμαι,πως κάτι τόσο όμορφο και φαντασμαγορικό μπορεί να κλονίσει την εμπιστοσύνη μου τόσο εύκολα; Πως μπορεί να με τρομάζει τόσο ώστε να αποφεύγω πλέον να τον κοιτάζω;
Ίσως τελικά όλα τα όμορφα πράγματα είναι ανάξια εμπιστοσύνης.Αυτό πρέπει να'ναι το ελαττωμά τους,η ποινή τους για υπερκατανάλωση ομορφιάς.
No comments:
Post a Comment