Το πρωινό την αγκάλιαζε, με τις ακτίνες του ήλιου να διαχέονται παίζοντας με τα μαλλιά της και αφήνοντας στο πέρασμά τους ζεστασιά καλοκαιρινή. Και εκείνη καθόταν και θαύμαζε την ηλιόλουστη ημέρα ξεχνώντας κάθε τι που την στεναχωρούσε. Παράλληλα επεξεργαζόταν τα σύννεφα που ταξίδευαν στο επουράνιο βασίλειο και χαμογέλαγε εύθυμα.
'Σας χρωστάω μεγάλη χάρη που υπάρχετε!'σκέφτηκε' Αυτό το ψέμα που απλώνεται από πάνω μας , αυτή η αμφιβολία των ουρανών γίνεται πιο γλυκιά και μαλακώνει επειδή στέκεστε και ορθώνεστε εσείς εκεί! Εσεις ποτέ δεν αλλάζετε...Είστε αλώβητα εκεί,ψηλά. Φύλακες ενός άλλου κόσμου.."
Τις σκέψεις της διέκοψε μια κοπέλα που την πλησίασε ζητώντας κάποιες πληροφορίες. Ύστερα από αυτο όμως συνέχισε τους συλλογισμούς της.
'Μια μέρα όλα θα φτιάξουνε.Γιατί όχι άλλωστε;'