Φοίνικας

 " Χέρια ζεστά με ακουμπάνε,μάτια τρυφερά με κοιτάνε. Ποίος νοιάζεται για τον ιστό της αράχνης,που έχω παγιδευτεί;Όποιο πλάσμα και αν έρθει, όποια καταστροφή και αν προσπαθήσει να κατασπαράξει την ύπαρξή μου,όλα θα χαθούν στο φως,στο φως που με περιβάλλει.

  Ποίος άγγελος τάχα έστρεψε το βλέμμα του σε μια θνητή;Απορώ και θαυμάζω τις πράξεις του.Διώχνει το φόβο,διώχνει το σκότος,διώχνει τους δαίμονες που μου ρουφάνε το αίμα,που με αφήνουν αιμόφυρτη και αδύναμη,παγιδευμένη στο ίδιο μου το σώμα.Και μου δίνει ευκαιρία για ζωή! Ποιο πνεύμα,ποια θεότητα, έστρεψε άραγε το βλέμμα του σε κάτι τόσο ασήμαντο όσο είμαι εγώ;

 Και κάποτε,φαντάσου, δεν ήξερα τι είναι ζωή. Δεν ήξερα γιατί αναπνέω,γιατί περπατάω,γιατί τρώω,γιατί νοιώθω. Και μετά είδα αυτό το φως. Φως που μονάχα κάτι ανώτερο κατέχει. Και ένιωσα τη δύναμή του να κυλάει στις φλέβες μου,να δίνει ρυθμό στην καρδιά μου και χρώμα, χρώμα στη άλλοτε ασπρόμαυρη εικόνα που με περιέβαλλε.

 Και όμως, δεν ήταν έργο του θείου,δεν ήταν έργο κάποιας δύναμης που με ευσπλαχνίζεται. Ήταν η δικιά σου δύναμη, η δικιά σου ψυχή, που σαν παζλ γίνεται ένα με τη δικιά μου και της δίνει όλα όσα στερούταν τόσο καιρό. Φως, είδα φως και χρώμα! Ένιωσα το στήθος μου να γεμίσει οξυγόνο! Ποια ηδονή είναι μεγαλύτερη από αυτή; Και έμαθα,μου είπες πως ονομάζεται αυτή η αίσθηση. Μου μίλησες για αγάπη,αγάπη μου μόνο για εμένα τρέφεις,αγάπη που βρίσκεται πέρα από τα όρια του νοητού..Για αγάπη που όλοι λένε πως τη νιώθουν,μα κανείς δεν το εννοεί. Γιατί κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά είναι,πως είναι,πως να την εκφράσεις. Γιατί κανείς δεν ξέρει τη σημαίνει να αισθάνεσαι μισός,όταν λείπει αυτός που αγαπάς. Μου εκμυστηρεύτηκες ότι ο πόνος στα σπλάχνα και την καρδιά μου,θα περάσει. Το πνεύμα μου θα ηρεμήσει και η ψυχή μου θα καταλαγιάσει. Μου είπες πως τώρα εσύ είσαι εδω και πως όλα θα πάνε καλά...Και εκείνη ήταν η μέρα,η μεγαλύτερη μέρα της ζωής μου,η μέρα που αναγεννήθηκα."