Unknown

Σχοινιά,
δεμένο το κορμί μου με σχοινιά,
ακατέργαστες κλωστές του χρόνου,
λύστε με, περνούν οι ώρες!

Κόσμος,
ακούγεται να περνά στους δρόμους,
έτη φωτός μακρυά,
βρείτε με,σώστε με,
πριν είναι αργά.

Το μυαλό μου μπλεγμένο σε ιστούς,
και ο χρόνος μου τελειώνει,
ίσως κάπου στο τέλος του κόσμου,
ίσως θα με βρεις να κρέμομαι,
σχοινιά,σχοινιά,βλέπω το χάος,
χάος από ψηλά..

Καράβια πέφτουν στο γκρεμό,
σύννεφα κάθετα πετούν,
και ο ήλιος, ο ήλιος έγινε μια σκιά,
μια σκιά που επιπλέει στο χάος!

Δεν είναι αυτή η μοίρα μου,
δε θέλω να με κρατούν,
δε θέλω να βλέπω το χάος,
αφήστε τα σχοινιά!

Και είμαι μόνη μου..
Μόνη στο πέπλο του ασυνειδήτου,
φυλακισμένη από τις δικές μου ονειρικές παγίδες.