Η ευλογία των ουρανών.

Η κόρη της θάλασσας πέταξε στους ουρανούς.
Μάλλον βαρέθηκε τη νεκρική σιγή της αβύσσου,
μάλλον ήθελε μια πιο γλυκειά σιγή.
Ίσως πάλι να ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο.

Τα κύμματα σαλεύουν, την ψάχνουν,
ο αφρός γρυλίζει και αγριεύει με την απουσία της.
Μα είχε περάσει αρκετή στεναχώρια στον ωκεανό,
τα σύννεφα ήταν πιο ανέμελα.
Ήθελε ανεμελιά!
Ήθελε να μπορεί να πετάξει...

Μαθαίνει επιτέλους να αναπνέει,
ο ήλιος και το φεγγάρι τη θωπεύουν και της χαμογελούν.
"Κόρη των Ουρανών" τη φωνάζουν.
Αρχίζει διστακτικά να πετάει κάτω απ' τ' άστρα,
ο αέρας της χαϊδεύει τα μαλλιά,
και εκείνη τον αγκαλιάζει με την παρουσία της.

Τα σύννεφα της χαϊδεύουνε το χέρι,
και πετούν συνάμα στην ουράνια οπτασία,
τα δάκρυα της στάζουν, αρχίζει η βροχή,
πρώτη φορά ένιωσε ελεύθερη.